Arwyddion - Ysgol y Parc

Mi fyddai’r Cymry ‘stalwm, oedd yn byw rhwng chwedl a ffaith,

Yn chwilio am arwyddion wrth gychwyn ar eu taith.

Ar y fford i’r Berwyn, ar fore gwych o ha’,

Bu sgwarnog yn rhedeg ras â ni: roedd hynny’n arwydd da.

Ond ar y ffordd i’r Berwyn, roedd ‘na oen yn waed yr ael,

A’r brain i gyd yn ymladd: roedd hynny’n arwydd gwael.

Wedyn yn y Berwyn, doedd dim brefu ar y bryn,

Ond ymhobman roedd plu’r gweunydd fel gwlân mân o wyn.

Roedd yno hen hen enwau, fel cân o’r amser gynt,

Carnedd y Ci a Chlochnant, Cwm Tywyll, Moel y Gwynt.

Roedd yno stalwyn claerwyn, fel ceffyl uncorn blêr,

Ac mi ddaeth i syllu arnon ni, a’i lygaid yn llawn sêr.

Roedd yno flodau bychain wrth y miloedd, ar fy llw,

Na fasai’r teithiwr talog ddim yn sylwi arnyn nhw!

Ac yno roedd y goeden fwya’ yn y byd,

A’i brig hi yn y nefoedd ar ffordd yr haul o hyd.

Ac fel y Cymry ‘stalwm, oedd yn byw rhwng chwedl a ffaith,

Mi fuon ninnau’n meddwl am arwyddion dechrau’r daith.

Yr oen bach wedi marw, a’r brain a’u pigau hir,

Ta’r sgwarnog chwim yn rhedeg ras: pa’r un oedd yn wir?

Roedd chwerthin yn y mwsog, a miri ar y mawn,

A ninnau’n gwybod, neno’r tad, mai’r sgwarnog oedd yn iawn!